SvenskaEnglishGermanPolish

    Osoba odpowiedzialna za treści umieszczane na stronie: Lena Johansson. Foto: Lena Johansson om ej annat anges.

Dziedzictwo kulturalne i naturalne

Na Liście Światowego Dziedzictwa znajdują się obiekty o różnym charakterze. Niektóre z nich stanowią dziedzictwo kulturalne, inne dziedzictwo naturalne, jeszcze  inne zaś reprezentują połączone dziedzictwo kulturalne i naturalne.

Dziedzictwo kulturalne
Zgodnie z Artykułem 1 Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa, za dziedzictwo kulturalne uważane są:
• Zabytki, takie jak dzieła architektury i dzieła monumentalnej rzeźby i malarstwa, mające wyjątkową powszechną wartość. Przykład: piramidy w Egipcie.
• Zespoły budowli oddzielnych lub łącznych, które ze względu na swą architekturę, jednolitość lub zespolenie z krajobrazem, mają wyjątkową powszechną wartość. Przykład: baza marynarki wojennej i miasto Karlskrona
• Miejsca zabytkowe: dzieła człowieka lub wspólne dzieła człowieka i przyrody, jak również stanowiska archeologiczne, mające wyjątkową powszechną wartość z punktu widzenia historycznego, estetycznego, etnologicznego lub antropologicznego. Przykład: tarasowe pola ryżowe w Filipinach.

Dziedzictwo naturalne
W podobny sposób Artykuł 2 definiuje ”dziedzictwo naturalne”:
• pomniki przyrody składające się z formacji fizycznych i biologicznych albo zgrupowania takich formacji, o wyjątkowej powszechnej wartości,  
• formacje geologiczne i fizjograficzne oraz strefy o ściśle oznaczonych granicach, mające wyjątkową powszechną wartość,
• miejsca lub strefy naturalne o ściśle oznaczonych granicach, mające wyjątkową powszechną wartość.

Dziedzictwo niematerialne
Podczas sesji Konferencji Generalnej UNESCO w 2003 roku przyjęto również konwencję o ochronie dziedzictwa niematerialnego, którą Szwecja obecnie (2010) zamierza ratyfikować. Konwencja podaje przykłady dziedzin, w których wyraża się dziedzictwo niematerialne:
• tradycje i przekazy ustne, w tym język jako narzędzie przekazu dziedzictwa niematerialnego,
• spektakle i widowiska,
• zwyczaje, obyczaje i obchody świąteczne,
• wiedza o wszechświecie i przyrodzie oraz związane z nią praktyki,
• umiejętności związane z tradycyjnym rzemiosłem.
Konwencja dotyczy żywych przykładów praktykowania niematerialnego dziedzictwa kulturalnego i skupia się przede wszystkim na umiejętności odtwarzania dziedzictwa kulturalnego a nie wiedzy o dziedzictwie samej w sobie.